Αν η δουλειά είναι δικαίωμα,τότε η άρνηση εργασίας γίνεται υποχρέωση…

«Μία αλλόκοτη τρέλα διακατέχει τις εργατικές τάξεις των εθνών στα οποία βασιλεύει ο καπιταλιστικός πολιτισμός. Η τρέλα αυτή συμβαδίζει με ατομικά και κοινωνικά δεινά που.. ταλαιπωρούν τη δύστυχη ανθρωπότητα. Η τρέλα αυτή είναι ο έρωτας για τη δουλειά, το θανατηφόρο πάθος για τη δουλειά, που φτάνει μέχρι την εξάντληση των ζωτικών δυνάμεων του ατόμου και των απογόνων του. Αντί να καταπολεμήσουν αυτήν τη διανοητική διαστροφή, παπάδες, οικονομολόγοι και ηθικολόγοι έχουν καθαγιάσει τη δουλειά»

( Πωλ Λαφάγκ )

Η δουλειά μπορεί να προσφέρει χαρά και δημιουργικότητα ή και την χαρά της δημιουργικότητας, αλλά σίγουρα όχι στο υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα. Όπως πολύ εύστοχα έλεγε το σύνθημα σε έναν τοίχο «Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ…ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΙΑ» και αυτό ισχύει διότι η εργασία είτε έμμισθη είτε άμισθη δεν καταφέρνει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τη συντήρηση και αναπαραγωγή του καπιταλισμού ή οποιουδήποτε άλλου καταπιεστικού συστήματος. Η δουλειά διόλου τυχαία περιέχει μέσα της λέξη δουλεία (ίσως και να είναι η ρίζα της πρώτης). Για αυτό και η εργασία είναι η «φυσική» μετεξέλιξη της δουλείας και οι εργάτες-εργαζόμενοι των άμισθων σκλάβων (άμισθων διότι μισθωτοί είναι οι πρώτοι),οι οποίοι από τις βάναυσες, δίχως νόημα και σημασία δουλείες, περνούν στον εξευτελισμό του να στήνεσαι ατελείωτες ώρες στις ουρές, στις θυρίδες και στα ταμεία για να παραλάβεις το ελεεινό μερίδιο επιβίωσης.

Βέβαια υπήρχε και μία μεταβατική κατάσταση της εργασίας, προ βιομηχανικής επανάσταση, στην οποία οι φτωχοί απολάμβαναν την ανεξαρτησία στη δουλειά που παρόλα αυτά ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν. Ανεξαρτησία ως προς την επιλογή της δουλειάς τους(τεχνίτης, αγρότης, έμπορος κλπ),τα οράριά τους, τον χρόνο εργασίας τους, την ποσότητα και την ποιότητα παραγωγής τους, φυσικά με τις ανάλογες «συνέπειες». Η μόνη συνδιαλλαγή με τους καπιταλιστές ή το κράτος ήταν η ενοικίαση των εργαλείων και η αποπληρωμή αυτών με τα τελικά προϊόντα, τα οποία πουλούσαν πάμφθηνα.. Για τον εργάτη, η εκμετάλλευση ήταν μόνο μια στιγμή συναλλαγής στην οποία δεν είχαν τον πλήρη και άμεσο έλεγχο. Ο φτωχός θεωρούσε ακόμα την δουλειά του «τέχνη» ,πάνω στην οποία κατείχε έναν σημαντικό βαθμό πρωτοβουλίας λήψης αποφάσεων. Όμως πάνω απ’όλα παρέμεναν αφέντες του χρόνου τους.

«Αποτελείς κινητό περιουσιακό στοιχείο. Ένα προϊόν που πουλιέται κι αγοράζεται. Και αξίζεις-Θεέ, μου τι κουβέντες λέω!;-αξίζεις λεφτά»

( R.L. Stevenson)

Προκειμένου να καταπιεστεί τα αίσθημα της ανεξαρτησίας των φτωχότερων, η αστική τάξη ένιωσε υποχρεωμένη να υποχρεωμένη να θέσει υπό τον έλεγχό της ολόκληρο το φάσμα της παραγωγής. Αυτό ήταν, πριν από κάθε τι άλλο, που βρισκόταν πίσω από την εξάπλωση των εργοστασίων. ”Δεν είναι τόσο αυτοί που είναι απολύτως τεμπέληδες που προκαλούν ένα κοινό κακό, αλλά αυτοί που μισο-δουλεύουν” έγραφε ο Ashton ήδη από το 1725. Οι στρατιωτικές επιστήμες επιστρατεύτηκαν στη βιομηχανία, και τα εργοστάσια κατασκευάστηκαν κυριολεκτικά με πρότυπο τις φυλακές, οι οποίες παρεμπιπτόντως έκαναν την εμφάνισή τους την ίδια εποχή.

Ο προλετάριος, μη έχοντας άλλα μέσα συντήρησης και μη διαθέτοντας μέσα παραγωγής, πουλιέται ο ίδιος στον εργοδότη. Δεν είναι μόνο η εργατική του δύναμη, δεν είναι μόνο ο χρόνος του, είναι ολόκληρη του η ύπαρξη που πουλιέται. Η ύπαρξη του μετατρέπεται σε ένα πλέγμα παραγωγής, κατανάλωσης, υπακοής,  ιεραρχίας, διαταγών. Το υποκριτικό τρίπτυχο 8 ώρες δουλειά,8 ώρες ανάπαυσης-διασκέδασης,8 ώρες ύπνου(το οποίο δεν ισχύει πλέον) δεν πείθει πια. Ο προλετάριος κοιμάται μόνο για να δουλέψει. Ο προλετάριος ξεκουράζεται και διασκεδάζει μόνο για να καταναλώσει. “Η φύση της ανάπαυσης καθορίζεται από τη φύση της μισθωτής εργασίας και από της συνθήκες μιας κοινωνίας που βασίζεται στην παραγωγή εμπορευμάτων και στη μισθωτή σκλαβιά”. Ο εργάτης ξεκουράζεται για να ξοδέψει το μισθό του σε ένα σωρό άχρηστα εμπορεύματα, για να καλύψει ένα σωρό τεχνητές και πλασματικές ανάγκες που δημιουργεί ο ίδιος ο καπιταλισμός για να ανακυκλώνει, ως γνήσια μηχανή, τα καύσιμά του. Ο homo economicus, δεν είναι μόνον σκλάβος της μισθωτής εργασίας, αλλά και σκλάβος της ανάπαυσης του! Η κριτική απέναντι στον καταναλωτισμό είναι ανούσια εάν δεν υπάρχει συνολική κριτική απέναντι στην ίδια την ύπαρξη της μισθωτής σκλαβιάς. Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη του καπιταλισμού και οι εργάτες καλολαδωμένα και  καλογυαλισμένα γρανάζια του, που μόλις σκουριάσουν αντικαθίστανται από άλλα καινούργια και αυτά από άλλα και ούτω καθ’εξής.

Σε όλο αυτόν τον φαύλο κύκλο ο εργάτης αποξενώνεται από τα ίδια του τα δημιουργήματα, τα οποία μετατρέπονται σε εμπορεύματα, και τα οποία είναι “αναγκασμένος” να αγοράσει από τα ράφια των super market και των καταστημάτων. Η “ανικανότητα” του όμως να αναγνωρίσει αυτήν την εκμετάλλευση,την οποία υφήσταντο, είναι το πλέον προβληματικό, διότι δεν γνωρίζει της δυνατότητες του και εν τέλει δεν αναγνωρίζει και τον ίδιο του τον εχθρό και δεν αντιτίθεται σε αυτόν.

Όλα τα προηγούμενα έρχονται να προστεθούν σε μία σειρά από λάθη που κάνει και ο ίδιος ο “ριζοσπαστικός” χώρος. Με τα νέα δεδομένα της κρίσης αλλά και παλιότερα(βλ. ασφαλιστικό)χάνει τον ίδιο του τον στόχο και σκοπό ύπαρξης. Όταν ο ίδιος σέρνεται κριτικάροντας την “επισφάλεια” στην εργασία, την ανεργία και τις χαμηλές αποδοχές ,είναι σαν να ικετεύει(αν δεν το κάνει κιόλας) για μια καλύτερη και πιο εύρυθμη λειτουργία του καπιταλισμού. Όπως ο παραδοσιακός συνδικαλισμός, (μέσα σε αυτόν ανήκει βέβαια και ο αναρχοσυνδικαλισμός), ικετεύει για το δικαίωμα στη δουλειά, έτσι και ο μοντέρνος εργατισμός μυξοκλαίγεται για καλύτερες συνθήκες εργασίας, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τις βαθιές μικροαστικές του ρίζες.

«Σκατά  σ’όλους  αυτούς τους αντεπαναστάτες & στο άθλιο είδωλό τους, την ΕΡΓΑΣΙΑ»

( Andre Thirion – Σουρεαλιστής κομμουνιστής)

“ Όλες αυτές οι κουβέντες περί «ιστορικής αναγκαιότητας» και περί του «αναπότρεπτου», άλλο δεν επιτυγχάνουν, από το να παράγουν από αυτή τη μυστικιστική «αναγκαιότητα» ένα ψευδοθέμα και να παρασύρουν τη προσοχή από τα αληθινά ζητήματα ,δηλαδή τους εαυτούς μας. Η κομμουνιστική κοινωνία είναι «ιστορικά αναπότρεπτη» και «αντικειμενικά αναπόφευκτη» εφόσον, και μόνο στο μέτρο που, εμείς είμαστε υποκειμενικά αποφασισμένοι να την εγκαθιδρύσουμε”.

Εμείς, όμως, δεν πρέπει να περιμένουμε ούτε την «ωρίμαση των συνθηκών», ούτε μια εσχατολογική επανάσταση. Δεν  μεταθέτουμε την επανάσταση σε αόριστο χρόνο. Τη βιώνουμε στο εδώ και στο τώρα.

Δεν ονειρευόμαστε την από-αλλοτρίωση της ζωής μας σε ένα αόριστο μέλλον, παλεύουμε για αυτήν καθημερινά, αδιάκοπα και λυσσασμένα. Και η από-αλλοτρίωση της ζωής περνά μέσα από την άρνηση της μισθωτής σκλαβιάς, την άρνηση να γίνουμε ακόμα ένας τροχός της καπιταλιστικής μηχανής, αλλά και μέσα απ’το ενεργητικό σαμποτάζ ενάντια στη μηχανή αυτή.

Να αντισταθούμε τόσο στην αδηφαγία του καταναλωτισμού, όσο και στα ασκητικά ιδεώδη, αναζητώντας την ποιότητα και την ουσία. Να αρνηθούμε έμπρακτα τη μισθωτή σκλαβιά, να αγοράζουμε όσο το δυνατόν λιγότερα, να απαλλοτριώνουμε όσο το δυνατόν περισσότερα. να καταστρέφουμε τα υπόλοιπα…και πάνω απ’όλα να δημιουργήσουμε εκείνες τις υπό-δομές, που θα μας επιτρέψουν να έρθουμε σε ολική ρήξη με τους δυνάστες μας.

Αυτή είναι η άμεση, βιωματική επανάσταση. Γιατί αν δε βιώσουμε την ατομική και συλλογική επανάσταση, η κοινωνική επανάσταση θα παραμείνει ένα κακόγουστο αστείο. Και τότε θα είναι που θα δικαιωθούν τα λόγια του Νικόλα Άσιμου: «η επανάσταση αποδείχθηκε ένα όνειρο/μια βολεμένη και φθηνή δικαιολογία/διατηρούμε την εσωτερική μιζέρια μας/με επαναστατική φρασεολογία».

Η ρήξη με το υπάρχον είναι και πρέπει να είναι συνολική. Αρνούμαστε κάθε δικαίωμα ύπαρξης στην εξουσιαστική κοινωνία! Παλεύουμε με σκοπό την καταστροφή της! Και το πάθος για καταστροφή, είναι ένα δημιουργικό πάθος…

Ομοιομορφία, πειθαρχία, ιεραρχία, διαταγές, υπακοή, έλεγχος. Είτε σε μικρές επιχειρήσεις, είτε σε μεγάλα εργοστάσια. Είτε με μικρούς μισθούς, είτε με μεγάλους. Είτε με ¨καλά” αφεντικά, είτε με “κακά”. Η μισθωτή εργασία εχθρεύεται την ίδια τη ζωή. Η μισθωτή εργασία είναι ένας τεράστιος στρατώνας. Δεν υπάρχει άλλο επαναστατικό πρόταγμα για την επαναοικειοποίσηση των ζωών μας, παρά μόνο ένα: Μαζική λιποταξία απ’ τα στρατόπεδα της εργασίας! Ούτε μια ώρα στη δουλειά!

*Αναφορές:

ΑΣΥΜΕΤΡΗ ΑΠΕΙΛΗ

Αναρχικό έντυπο FOR OURSELVES

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: